Kerkklokken

Frank Bosman en Eric van den Berg deden onlangs een vleugje stof opwaaien met hun oproep om overal in Nederland de kerkklokken te luiden indien Nederland het WK voetbal zou winnen. Nu ‘we’ met 0-1 van Spanje hebben verloren en Oranje zijn wonden likt, zal het voorstel van de twee katholieke voetbalfans niet veel aandacht meer krijgen. Behalve dan in deze column.

Ze kregen er bepaald niet overal de handen voor op elkaar. Men vond het maar raar: waarom zou de kerk zich inlaten met dat soort profane zaken? De kerk houdt zich toch bezig met God en geloof, en zeker niet met voetbal?

Ik ben het daar hartgrondig mee oneens. Gelovig in het leven staan beperkt zich niet tot een paar deelgebieden in ons bestaan. Het bepaalt je wezen tot op het bot, het speelt mee in alles wat je doet en alles wat je denkt. De kerk is een verzameling van dat soort mensen en staat daarom van nature in relatie tot de wereld om haar heen.

In de loop van de geschiedenis is die natuurlijke band tussen kerk en samenleving verzwakt. De kerk is in de marge terechtgekomen en lijkt een plek geworden waar alleen op zondagochtend het geloof wordt gevierd. Alsof geloven niets te maken heeft met het leven van alledag: met vreugde en verdriet van mensen, met politieke keuzes, met de zwerver op straat, met eerlijke koffie. En ja hoor: met het WK voetbal.

Als er reden is voor feest, dan mag het leven ook gevierd worden. En die kerkklokken hadden daar wat mij betreft een extra tintje aan mogen geven. Dan hadden de kerken weer eens van zich laten hóren.

Marcel Holl